Σκληρή πολιτική αντιπαράθεση με το σύνολο της αντιπολίτευσης να βάλλει κατά της κυβέρνησης προκαλεί η ρύθμιση του πρόσφατου πολυνομοσχεδίου, και συγκεκριμένα του άρθρου 178, που επιτρέπει στο πολιτικό προσωπικό της χώρας να έχει στην κατοχή του εξωχώριες εταιρείες.

Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι αντέδρασαν με έντονο τρόπο κατηγορώντας την κυβέρνηση για προσπάθεια συγκάλυψης συγκεκριμένων πολιτικών προσώπων και ζητώντας την άμεση ανάκληση της διάταξης.

Από την πλευρά του, το υπουργείο Δικαιοσύνης, σε μακροσκελή ανακοίνωσή του προς απάντηση των δημοσιευμάτων (εφημ. Θέμα) ισχυρίζεται ότι «προσπαθεί να διορθώσει και να καλύψει τα κενά και τα «παραθυράκια» που δημιουργήθηκαν με την κακή νομοθέτηση των τελευταίων δεκαετιών».

Η διάταξη που ψηφίστηκε την περασμένη Κυριακή προβλέπει πως υπουργοί, βουλευτές και άλλοι αξιωματούχοι μπορούν πλέον να μετέχουν σε εξωχώριες εταιρίες αρκεί η έδρα τους να είναι σε «φορολογικά συνεργάσιμες» χώρες ενώ προβλέπεται ότι οι νέες ρυθμίσεις έχουν και αναδρομική ισχύ.

Ν.Δ. «Ποιούς υπουργούς καλύπτουν»;

Σε δεύτερη ανακοίνωσή της εντός των τελευταίων ωρών, η Ν.Δ. σημειώνει πως «Οι πολίτες αναρωτιούνται για την ένοχη σιωπή του Μαξίμου. Ποιούς Υπουργούς με offshore καλύπτουν με το νόμο που ψήφισαν;».Χθες, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε επισημάνει ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ του μίσους και του διχασμού του κ. Κυρίτση, ο ΣΥΡΙΖΑ της αχρειότητας του κ. Πολάκη, ο ΣΥΡΙΖΑ της φορολογικής σφαγής του κ. Τσακαλώτου, ο ΣΥΡΙΖΑ παρακολούθημα του λαϊκοεθνικιστικού  τυχοδιωκτισμού του κ. Καμμένου, ο ΣΥΡΙΖΑ της αυταπάτης, του ψέματος και της απάτης του κ. Τσίπρα μιλά απογυμνωμένος από κάθε επιχείρημα, από κάθε σοβαρότητα και κάθε αξιοπιστία.

Αυτοί που υπέκλεψαν την ψήφο του ελληνικού λαού στο όνομα του ήθους και της διαφάνειας, νομοθετούν να δικαιούνται οι βουλευτές να κατέχουν offshore.

Είναι ντροπή τους. Προκαλούν την ελληνική κοινωνία, που δοκιμάζεται βάναυσα από το φορολογικό σοκ και την αποτυχημένη πολιτική τους.

Οι πολίτες και η Νέα Δημοκρατία απαιτούμε να απολογηθούν αμέσως».

Από την πλευρά της Δημοκρατικής Συμπαράταξης – ΠΑΣΟΚ, σε ανακοίνωση του κ. Γ. Κουτσούκου σχολιάζεται ότι «Τέρμα  στα παραμύθια ότι δήθεν υπερασπίζονται τους φτωχούς που ψήφισαν «όχι». Να την πάρουν πίσω άμεσα και αναδρομικά»,

Το Ποτάμι, κάνει λόγο για προσπάθεια αθώωσης όσων υπουργών ή βουλευτών ή στελεχών του κράτους διαθέτουν off- shore εταιρείες, αρκεί αυτές να είναι σε "συνεργάσιμους" φορολογικούς παραδείσους. Η διάταξη ψηφίστηκε από 152 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ. Ας πάνε λοιπόν στις περιφέρειές τους οι 152 να εξηγήσουν στους άνεργους και όσους βασανίζονται να επιβιώσουν, ποιους ξέπλυναν και ποιους ξεπλένουν με αυτή τη διάταξη. Η κοινωνία απαιτεί ΤΩΡΑ εξηγήσεις από τους υπουργούς που υπογράφουν την εισηγητική έκθεση».

Με τη φράση: «Φωνάζει ο κλέφτης», πηγές της κυβέρνησης απαντούν σε υψηλούς τόνους στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τονίζοντας ότι "είναι αξιοθρήνητη η προσπάθεια της ΝΔ, πάντα σε συντονισμό με τις φυλλάδες που εξευτελίζουν συστηματικά την δημοσιογραφία, να ξεσηκώσει παραπλανητικό θόρυβο γύρω από τον εκσυγχρονισμό και την αυστηροποίηση της νομοθεσίας του Πόθεν Έσχες".

Με σκωπτικό πνεύμα, συμπληρώνουν ότι για την ουσία του ζητήματος τους παραπέμπουν - "αν είναι φυσικά σε θέση να κατανοήσουν κάπως πιο σύνθετα κείμενα"- στην αναλυτική απάντηση του υπουργείου Δικαιοσύνης.

"Για τα περί φορολογικών παραδείσων ας μιλήσουν καλύτερα με τον κ. Παπασταύρου", σχολιάζουν και, τέλος, για τα περί "εκκωφαντικής σιωπής του Μαξίμου" τους υπενθυμίζουν "ότι χρωστούν ακόμα απαντήσεις για τα τιμολόγια και τα παρεάκια με τους εκβιαστές". "Τους χαιρετισμούς μας στην μονταζιέρα", προσθέτουν οι πηγές της κυβέρνησης.

Υπ. Δικαιοσύνης: «Το προηγούμενο νομοθετικό πλαίσιο ενίσχυσε την αδιαφάνεια»

Για «απαράδεκτη ανακοίνωση της Ν.Δ, εναρμονιζόμενη πλήρως με υβριστικά, χυδαία και λασπώδη δημοσιεύματα» κάνει λόγο στην ανακοίνωσή της η Γενική Γραμματεία Καταπολέμησης της Διαφθοράς, υπογραμμίζοντας ότι δεν έχουν αναδρομική ισχύ οι διατάξεις που πρόσφατα ψηφίστηκαν με τις οποίες επέρχονται αλλαγές στο πόθεν έσχες. Σε ότι αφορά την πρόταση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για γενική απαγόρευση συμμετοχή πολιτικών και βουλευτών σε μη ελληνικές εταιρείες, η Γενική Γραμματεία Καταπολέμησης της Διαφθοράς τονίζει ότι είναι έτοιμη να συζητήσει και να δεχθεί κάθε μέτρο που θα ενισχύσει τη διαφάνεια και θα συμβάλλει στην πάταξη της διαφθοράς. Με την ανακοίνωςή της η Γενική Γραμματεία υπεραμύνεται των κυβερνητικών ρυθμίσεων σχετικά με τις αλλαγές στη νομοθεςία για το πόθεν έσχες που συμβάλλουν, όπως αναφέρεται, σε ενίσχυση του νομοθετικού πλαιςίου που ίσχυε μέχρι σήμερα.

Ως προς το επίδικο ζήτημα, το Υπουργείο αναφέρει αναλυτικά:

1) Ο όρος «offshore» εταιρείες είχε ατυχώς αποδοθεί σε «εξωχώριες» εταιρείες στο νόμο 3213/2003 («περί πόθεν έσχες»). Ο όρος αυτός είναι εντελώς αόριστος και νομικά έωλος. Ο ΚΦΕ που τον χρησιμοποιούσε καταργήθηκε το 2013. Σημειώνεται ότι ακόμη και η έκθεση της επιστημονικής Υπηρεσίας της Βουλής για το αρ. 6 του Ν. 3849/2010 (επί κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ) με το οποίο προστέθηκε το αρ. 8 στον Ν. 3213/2003 αναφέρει ότι πρέπει να αποσαφηνιστούν οι όροι: «εξωχώρια εταιρεία» και «παρένθετο πρόσωπο», καθώς χωρίς ειδικότερους προσδιορισμούς αντίκεινται στην αρχή της νομιμότητας.

2) Το προηγούμενο νομοθετικό πλαίσιο αν και περιλάμβανε  δρακόντεια και πανηγυρική διατύπωση, στην πράξη ήταν ανεφάρμοστο και αναποτελεσματικό. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί εν τέλει ακολουθούσαν τους ορισμούς που προβλέπονταν στις διεθνείς συμβάσεις και  οι κατηγορούμενοι ως παραβάτες απαλλάσσονταν ως επί το πλείστον γιατί επικαλούνταν ότι οι κατηγορίες βασίζονταν σε αόριστες νομικά έννοιες. Η πρόσφατη νομοθέτηση έρχεται να καλύψει αυτή την πολύ σοβαρή αστοχία, ώστε να υπάρξει πλήρης διαφάνεια στο τι κατέχει κάθε υπόχρεος και να διενεργείται ενδελεχής έλεγχος για την προέλευσή του. Σε περίπτωση δε παράβασης οι κυρώσεις είναι ιδιαιτέρως αυστηρές.

3) Η Ελλάδα, όπως είναι γνωστό, είναι υποχρεωμένη να εναρμονίζει τη νομοθεσία της σύμφωνα με τις συστάσεις διεθνών οργανισμών στους οποίους είναι μέλος. Για το συγκεκριμένο ζήτημα η GRECO (Ομάδα Κρατών για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς που λειτουργεί στο Συμβούλιο της Ευρώπης) στον 4ο κύκλο αξιολόγησης της χώρας μας, ζήτησε να αναθεωρηθεί το συγκεκριμένο άρθρο για τις εξωχώριες εταιρείες, καθώς προκύπτουν σημαντικές αντιφάσεις που καθιστούν το πλαίσιο ασαφές, επισφαλές  και αντιπαραγωγικό. Να σημειωθεί ότι η Νέα Δημοκρατία έχει υπερψηφίσει πολλάκις διατάξεις που υποχρεώνουν την Ελλάδα να συμμορφώνεται στις συστάσεις της GRECO (π.χ. αρ. 3 παρ. Γ, υποπαρ. 5.3 Ν. 4336/2015).

4) Η νομοθεσία περί πόθεν έσχες πρέπει να έχει συνοχή και συνέπεια με τη φορολογική νομοθεσία, ώστε να υπάρχει δομημένο καθεστώς ελέγχου και κυρώσεων. Δεν είδαμε κανένα πρωτοσέλιδο όταν ο όρος εξωχώριες εταιρείες καταργήθηκε ήδη από το 2010 και εν τέλει το 2013 με το αρ. 65 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος.

5) Η έννοια των μη φορολογικά συνεργάσιμων κρατών είναι μια διεθνώς απολύτως αποδεκτή και πλήρως ορισμένη νομικά έννοια. Κάθε χρόνο εκδίδεται από τον ΟΟΣΑ κατάλογος με όσα κράτη διατηρούν αδιαφανές φορολογικό περιβάλλον, ήτοι δεν ανταλλάσσουν πληροφορίες με φορολογικές αρχές άλλων κρατών. Στο τέλος κάθε έτους ο Υπουργός Οικονομικών εκδίδει μια Υπ. Απόφαση που επικυρώνει τον κατάλογο αυτόν με βάση τις σχετικές διεθνείς συμβάσεις.

6) Από καμία διάταξη στο νέο νομοθετικό πλαίσιο δεν προκύπτει αναδρομική ισχύς, όπως ψευδώς αναφέρεται στα δημοσιεύματα. Αντιθέτως, διασφαλίζεται πλήρως η ποινική ευθύνη υπόχρεων προσώπων που υπέβαλαν ανακριβή ή ψευδή δήλωση ή δεν υπέβαλαν καθόλου, αν και ήταν υπόχρεοι. Συγκεκριμένα εάν ένας υπόχρεος σήμερα δηλώσει ότι είναι ιδιοκτήτης εταιρείας στα νησιά Κέυμαν, που από το 2016 έπαψαν να είναι μη συνεργάσιμο φορολογικά κράτος, τότε η δήλωσή του θα ερευνηθεί και θα ερωτηθεί από πότε κατέχει μετοχές ή συμμετέχει σε αυτή την εταιρεία. Εάν διαπιστωθεί ότι η συμμετοχή του είναι παλαιότερη τότε διώκεται ποινικά για ανακριβή δήλωση. Με βάση εξάλλου το νόμο, εάν η διαφορά υπερβαίνει τις 300.000 ευρώ τότε η πράξη έχει κακουργηματικό χαρακτήρα.

«Συνοψίζοντας με το νέο νομοθετικό πλαίσιο διασφαλίζεται πλήρως η διαφάνεια, ο έλεγχος, η δημοσιοποίηση και η ελαχιστοποίηση πολιτικών παρεμβάσεων και διευκρινίζεται πέραν κάθε αμφιβολίας το περιεχόμενο των δηλώσεων που πλέον εμπεριέχει το σύνολο των περιουσιακών στοιχείων των υπόχρεων, κάτι που δεν συνέβαινε μέχρι τώρα με τις γνωστές συνέπειες για την αξιοπιστία του πολιτικού συστήματος» καταλήγει η ανακοίνωση.

«Το ΚΚΕ απ' την πρώτη στιγμή είχε καταδικάσει και καταψηφίσει στη βουλή τη συγκεκριμένη διάταξη του πολυνομοσχεδίου, που όχι μόνο επιτρέπει τη συμμετοχή βουλευτών και στελεχών της κυβέρνησης σε offshore εταιρίες, αλλά ανοίγει και το δρόμο για αποποινικοποίηση πιθανών παλιών υποθέσεων» αναφέρει σχόλιο του κόμματος για το άρθρο του πολυνομοσχεδίου σχετικά με τις offshore καταλήγοντας «ένα ακόμη στοιχείο της ταξικής πολιτικής υπέρ του κεφαλαίου, που συνεχίζει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ, εκτός αν θεωρεί ότι στις offshore εταιρίες βρίσκονται οι αποταμιεύσεις των φτωχών λαϊκών στρωμάτων».

Κόρη Αλεξάνδρα: Πρόεδρος ActionAid – Σκάνδαλο ActionAid
Εγγονή Αλεξία: Aμοιβή της τάξης των 320.000 ευρώ τον χρόνο για τις υπηρεσίες της ως «σαμαρείτισσα» δημοσίων σχέσεων στον «Ερυθρό Σταυρό».

Εγγονός Κώστας: Έχει εργαστεί ως στέλεχος σε Διεθνείς Οργανισμούς, όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στις Βρυξέλλες και στη Παγκόσμια Τράπεζα µε έδρα το Κόσσοβο, ενώ διετέλεσε ειδικός συνεργάτης στο Υπουργείο Εξωτερικών. Μετά η μαμά τον έκανε δήμαρχο Καρπενησίου στα 30κάτι του όπου παραιτήθηκε για να αναβαθμιστεί ιεραρχικά σε περιφερειάρχης όπου θα παραιτηθεί μόλις βρει την ευκαιρία να αναβαθμιστεί σε βουλευτή.

Ανιψιά Αντιγόνη Λυμπεράκη: Πρώην αριστερή και στέλεχος Συνασπισμού. Πρώην αντιπρόεδρος της νεοφιλελεύθερης “Δράσης”, νυν βουλευτής του Ποταμιού του Θεοδωράκη. Στέλεχος της “οικογενειακής” ActionAid. Μεταξύ 2000-2004 ήταν στο Συμβούλιο Εμπειρογνωμόνων των Υπουργείου Εργασίας και ήταν συντονίστρια στην εκπόνηση τριών Εθνικών Σχεδίων Δράσης για την Απασχόληση. Διετέλεσε ακόμα μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΙΣΤΑΜΕ (2004-2007) και του “Όμιλου Προβληματισμού για τον Εκσυγχρονισμό της Κοινωνίας” (2008-2010). Γνωστή για φράσεις όπως “Οι φτωχοί δεν ξέρουν να ψηφίζουν σωστά και πολλές φορές κρίνουν λάθος”, και “ας κάνουμε πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας για να μην τιναχθεί στον αέρα η συμφωνία με τους δανειστές.”.

Σύντροφος Αλεξίας: Ανδρέας Παπαδόπουλος, τέως βουλευτής ΔΗΜΑΡ.
Σύντροφος Κώστα: Σία Κοσιώνη. Δημοσιογράφος-Παπαγαλάκι του Αλαφούζου.

Το διαβάσαμε από το: Αυτή είναι η οικογένεια Μητσοτάκη (ΦΩΤΟ)  

http://thesecretrealtruth.blogspot.com/2016/05/blog-post_2618.html#ixzz4A4bimhP5

Στο πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε ρυθμίζεται η πλήρης ανεξαρτοποίηση της ΓΓΔΕ (Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων) από το Υπουργείο Οικονομικών και την κυβέρνηση μέσω μετατροπής της σε «ανεξάρτητη διοικητική αρχή» ονόματι Α.Α.Δ.Ε. (Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων).

Όπως «διευκρινίζεται» στην Αιτιολογική Έκθεση, για τη σύσταση της νέας «Αρχής» ακολουθείται «εν μέρει η τυπολογία των ρυθμίσεων των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων διοικητικών αρχών και εν μέρει η τυπολογία νεότερων νομοθετικών κειμένων, με τα οποία έχουν συσταθεί ανεξάρτητες μη συνταγματικά κατοχυρωμένες αρχές». Πολύ χαρακτηριστικά, στη συνοδεύουσα «Έκθεση Αξιολόγησης Συνεπειών Ρυθμίσεων», η απάντηση στο τυποποιημένο ερώτημα «Αναφέρατε το πλαίσιο διατάξεων του Συντάγματος στο οποίο ενδεχομένως εντάσσεται η προτεινόμενη ρύθμιση», είναι κενή.

2012: Η ΓΓΔΕ αποκτά διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια
 
Η αλήθεια είναι ότι η κρατική κυριαρχία ξεκινάει από τον έλεγχο των δημοσίων εσόδων: Χωρίς αυτόν, είναι αδύνατη η άσκηση οποιασδήποτε πολιτικής. Γι’ αυτό και οι δανειστές δεν αρκέστηκαν στον έλεγχο της δημοσιονομικής πολιτικής μέσω των μνημονιακών «προγραμμάτων», που τίναξαν στον αέρα τη ζωή των ανθρώπων και τη χώρα.

Ήδη από το 2012δρομολόγησαν τη σταδιακή «αποξένωση» του ελληνικού κράτους από το μηχανισμό συλλογής των δημοσίων εσόδων δημιουργώντας τη ΓΓΔΕ, έναυβρίδιο «δημόσιου-ιδιωτικού», σύμφωνα με τις προχωρημένες απόψεις του πρώτου Γενικού Γραμματέα Δημοσίων Εσόδων. Η ΓΓΔΕ απέκτησε οικονομική και διοικητική αυτοτέλεια, ενώ ο/η Γενικός Γραμματέας της συγκέντρωσε νομοθετικά σχεδόν όλες τις αρμοδιότητες για τα έσοδα του Υπουργού Οικονομικών,  πλην της άμεσης νομοθέτησης.

Παρ’  όλα αυτά, κατά τη σύντομη «άνοιξη» της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στις καθημερινές επαφές μας με στελέχη των τμημάτων και αραιότερα με τη Γενική Γραμματέα,  μπορούσαμε ακόμα να θέτουμε ζητήματα που μας έβαζαν φορολογούμενοι, μικρομεσαίες επιχειρήσεις και φορείς, που συνέρρεαν εκείνη την περίοδο σε κατάσταση απόγνωσης στον τρίτο όροφο της Καραγιώργη Σερβίας, στο μόνο κατ’ όνομα υπουργείο Οικονομικών, καθώς στους υπόλοιπους ορόφους στεγαζόταν η ΓΓΔΕ.

Δύσκολα κατανοούσαν ό,τι επιχειρούσαμε να τους εξηγήσουμε: Λόγω προηγούμενων αλλαγών στο νομοθετικό πλαίσιο για τη Φορολογική Διοίκηση, οτιδήποτε δεν αφορούσε άμεση νομοθέτηση,  μπορούσαμε απλώς να το θέσουμε στη ΓΓΔΕ, όχι να το λύσουμε: Η ΓΓΔΕ αποφάσιζε. Αλήθεια είναι επίσης ότι θα ήταν αδύνατο να νομοθετήσουμε «μονομερώς» για φορολογικά ζητήματα, από τις 100 δόσεις μέχρι το «μικρό φορολογικό», (καθώς δεν περιμέναμε να μας τα στείλουν «έτοιμα» απ’  έξω ή από δικηγορικά γραφεία της Αθήνας) αν δεν στηριζόμασταν αποφασιστικά στους υπηρεσιακούς της παράγοντες για να νομοθετήσουμε – για πρώτη φορά, απ’ ό,τι μας είπαν οι ίδιοι - σε συνεργασία.
 
«Don’t touch the Ιndependent Tax Authority»

Στη συνάντηση γνωριμίας του ελληνικού οικονομικού επιτελείου με τους δανειστές στη Νίκης μετά το σχηματισμό της νέας κυβέρνησης – τη μοναδική, στην οποία συμμετείχα – ο Ντάιζελμπλουμ μια και μοναδική «σύσταση» μας απηύθυνε: «Don’t touch the independent Tax Authority». 

Όμως, ακόμα τότε και μέχρι την ψήφιση του πολυνομοσχέδιου, στην Ελλάδα δεν υπήρχε «Ανεξάρτητη Φορολογική Αρχή»: Υπήρχε η ΓΓΔΕ που,έστω κι έτσι, ανήκε στο Υπουργείο Οικονομικών.Κι αυτό είχε τεράστια σημασία, καθώς στη ΓΓΔΕ είχε υπαχθεί ολόκληρος ο μηχανισμός εσόδων του ελληνικού κράτους, πριν απ’ όλα οι Εφορίες και τα Τελωνεία. Χάρη στους τροϊκανούς, διαθέτει «διοικητική και οικονομική αυτοτέλεια», δηλ. κανονίζει η ίδια τα του προϋπολογισμού και του προσωπικού της, έχει δυνατότητα να κάνει outsourcing παραχωρώντας σε ιδιώτες ελεγκτικά κ.α. κομμάτια της δημόσιας λειτουργίας, ωστόσο οι εργαζόμενοι της μέχρι σήμερα είναι υπάλληλοι του Υπουργείου Οικονομικών και τις σχέσεις εργασίας τους καθορίζει ο Δημοσιοϋπαλληλικός Κώδικας. Ακόμα σήμερα ο Υπουργός Οικονομικών μπορεί να δώσει «κατευθύνσεις» εναρμονισμού της πολιτικής εσόδων με την κυβερνητική πολιτική και να θέσει ζητήματα, αν δεν είναι σύμφωνος με νομοθετικές ερμηνείες του Γενικού Γραμματέα ή διευθυντών που εκδίδουν ΠΟΛ (χάρη στη συνεχή εκχώρηση στον ΓΓΔΕ, μεταξύ 2012 και 2014, των δικών του αρμοδιοτήτων ερμηνείας των νόμων). Γιατί ούτε αυτό το, μνημονιακά «κολοβωμένο», καθεστώς δεν επαρκούσε στην Τρόικα;

Πίσω από τη «σύσταση»: Ένα ντοκουμέντο

Απάντηση δίνει η «Ένατη κοινή αξιολόγηση ΔΝΤ και Ευρωπαϊκής Επιτροπής της Διοίκησης Εσόδων: Πρόοδος της αυτονομίας και της μεταρρύθμισης φορολογικών λειτουργιών» (αποκλειστικώς για υπηρεσιακή χρήση, Νοέμβριος 2014).

Στην, κυρίως τεχνική, έκθεση γίνεται η εκτίμηση ότι: Το 2012 τέθηκε ένα σύνολο ελάχιστων προϋποθέσεων αυτονομίας, η επίτευξη των οποίων απέβη δυσχερής. Σε περιβάλλον μακρόπνοων αλλαγών της νομοθεσίας οργάνωσης και διοίκησης/διαχείρισης φορολογικής πολιτικής επήλθαν νομοθετικές αλλαγές και μεταφορές λειτουργιών, αλλά και μεταβιβάσεις αρμοδιοτήτων του Υπουργού και του Υφυπουργού Οικονομικών. Ωστόσο η επίπτωση τους στις συνθήκες αυτονομίας ήταν πολύ περιορισμένη(!).

Έτσι, σύμφωνα με πρόταση που κατέθεσαν οι ΔΝΤ/ΕΕ/ΕΚΤ για την παροχή περισσότερης αυτονομίας στη Διοίκηση Εσόδων, προβλέπεται πως τις συγκεκριμένες εξουσίες που άπτονται του ανθρώπινου δυναμικού και της αυτονομίας περί τον προϋπολογισμό θα περιβληθεί ένα συμβούλιο διοίκησης, το οποίο θα έχει την επίβλεψη της Διοίκησης Εσόδων. Σύμφωνα με το σχέδιο δράσης, προβλέπεται ψήφιση νέας νομοθεσίας το Δεκέμβριο 2014, διορισμός συμβουλίου διοίκησης έως την 31η Μαρτίου 2015 και έναρξη λειτουργίας του νέου φορέα από 1ης Ιανουαρίου 2016.

Ενδιαφέρον έχει και πίνακας της «πορείας προς μεγαλύτερη αυτονομία» στις χώρες της ΕΕ, από τον οποίο προκύπτει ότι από τις χειρότερες επιδόσεις (προφανώς επειδή ξέρουν τη σημασία ελέγχου των εσόδων!) έχει η Γερμανία, και από κοντά οι Αυστρία, Βέλγιο, Γαλλία, Ολλανδία, Λουξεμβούργο, Πολωνία, Πορτογαλία και Ιταλία.

Αυτό το, κεντρικό για την κυριαρχία μιας χώρας,  «πρόβλημα» των δανειστών ανέλαβε να λύσει με το ριζικότερο δυνατό τρόπο η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ μέσω της ψήφισης, από κοινού με σύμπασα τη μνημονιακή αντιπολίτευση, του Γ’ Μνημόνιου πέρυσι. Συνεχίζοντας την «παράδοση» που άνοιξε το 2010 με το πρώτο μνημόνιο στην ιστορία του κόσμου σε χώρα κοινής νομισματικής ζώνης: Η Ελλάδα  ως διεθνές «πειραματικό εργαστήρι» του νεοφιλελευθερισμού.

Χαρακτηριστικά, ενώ στο πολυνομοσχέδιο γίνεται επίκληση των «βέλτιστων διεθνών πρακτικών» για τα έσοδα, δεν υπάρχει απάντηση στο ερώτημα της συνοδεύουσας «Έκθεσης Αξιολόγησης Συνεπειών Ρύθμισης»: «Αναφέρατε τουλάχιστον ένα παράδειγμα αντιμετώπισης του ίδιου ή παρόμοιου προβλήματος σε χώρα της ΕΕ ή του ΟΟΣΑ».
 
 Μια επικίνδυνη πολιτική αντίληψη: Η «αναίμακτη» μεταρρύθμιση 

Δυστυχώς, όχι πια η «αυτονομία», αλλά η «ανεξαρτοποίηση» της ΓΓΔΕ από το Υπουργείο Οικονομικών και την ελληνική κυβέρνηση, ήταν από τις πρώτες «μεταρρυθμίσεις» που είχε αποδεχτεί η πρώτη κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, θεωρώντας την «ανώδυνη» και «αναίμακτη» σε σχέση με τις απαιτήσεις των δανειστών για ΦΠΑ, φορολογία εισοδήματος και ΕΝΦΙΑ. (Για να αποδεχτούν τελικά και την «ανεξαρτοποίηση» και τη φοροκαταιγίδα). 

Γι’  αυτή την κοντόφθαλμη πολιτική αποδοχή είχα μιλήσει επανειλημμένα στο Υπουργικό Συμβούλιο, χαρακτηρίζοντας την «ανεξαρτοποίηση» της φορολογικής διοίκησης «στρατηγική βόμβα στα θεμέλια μιας κυβέρνησης με σχέδιο απεμπλοκής της χώρας από τα μνημόνια». Όπως είχα γίνει κουραστική,  επιμένοντας ότι το πρόβλημα με τη Γενική Γραμματεία Εσόδων είναι πρωτίστως θεσμικό, και δευτερευόντως θέμα (αλλαγής) προσώπων.
 
Η μνημονιακή διάλυση του ΣΔΟΕ,  «πλυντήριο» στα μεγάλα σκάνδαλα

Προηγήθηκε, κατ’ εφαρμογή το φθινόπωρο 2015 δέσμευσης του Γ’ μνημονίου, η «μνημονιακή» διάλυση του ΣΔΟΕ, επί των ημερών μου ακόμα ευθύνης του αν.Υπουργού Οικονομικών: Ενταφιάζοντας μαζί του περισσότερες από 39.000 υποθέσεις, που δεν περνούν στη ΓΓΔΕ αλλά μένουν στα ντουλάπια ενός ΣΔΟΕ που δε διαθέτει πλέον ελεγκτικές φορολογικές και τελωνειακές αρμοδιότητες - σε αναμονή της παραγραφής τους στα αμέσως επόμενα χρόνια. Ανάμεσα τους, όπως έχουν καταγγείλει και οι Ενώσεις Εφοριακών και Τελωνειακών, βρίσκονται  και όλα τα μεγάλα σκάνδαλα της προηγούμενης δεκαετίας - εξοπλιστικά, «μαύρο» πολιτικό χρήμα, μίζες κλπ, ακόμα και τα ¾ των ΑΦΜ στη λίστα Λαγκάρντ, ακόμα και η συντριπτική πλειοψηφία των εκκρεμών εντολών διερεύνησης των οικονομικών κ.α. εισαγγελέων σε όλη τη χώρα.

Η εξέλιξη αυτή απαντά στα «αφελή» επιχειρήματα ότι η ανεξαρτησία της φορολογικής διοίκησης από την κεντρική κυβέρνηση επιβλήθηκε από τους τροϊκανούς προκειμένου να τερματιστεί η κρατική «προστασία» της μεγάλης φοροδιαφυγής. Τώρα που προφανώς τα «βρήκαν» με την ελληνική ολιγαρχία, αποδείχτηκε ότι το σαρωτικότερο «ξέπλυμα» εξασφαλίζει η τροϊκανική «προστασία».                                  

Η ΓΓΔΕ πέθανε. Ζήτω η ΑΑΔΕ!

Σύμφωνα με το πολυνομοσχέδιο που ψηφίστηκε, σταδιακά μέχρι την 1η Ιανουαρίου 2017, η ΓΓΔΕ μετατρέπεται σε μη συνταγματικά κατοχυρωμένη Ανεξάρτητη Διοικητική Αρχή. Η ΑΑΔΕ θα διοικείται από Διοικητή, κατά το πρότυπο των ΑΑ «ενός ανδρός αρχή», συνεπικουρούμενου από 5μελές Συμβούλιο Διοίκησης. Στις συνεδριάσεις του ΔΣ θα συμμετέχει χωρίς δικαίωμα ψήφου Εμπειρογνώμονας με τα ίδια δικαιώματα πρόσβασης στα φορολογικά κ.α. αρχεία εσόδων της χώρας με υπόδειξη και ως εκπρόσωπος της ΕΕ. Ο Εμπειρογνώμονας θα εποπτεύει, θα παρακολουθεί και θα ενημερώνει τους «θεσμούς» για τη δουλειά της ΑΑΔΕ.

Ο Υπουργός Οικονομικών θα είναι πλέον «ο τελευταίος τροχός της αμάξης» ως προς τα δημόσια έσοδα. Μόνο οι «άλλοι» θα ξέρουν την πορεία τους και θα μπορούν να παρεμβαίνουν διορθωτικά. Βέβαια, η οποιαδήποτε «διορθωτική» παρέμβαση θα είναι πλέον άχρηστη: Θα ενεργοποιείται ο αυτόματος δημοσιονομικός «κόφτης».

Αυτά, επειδή η νέα «Αρχή» δεν υπόκειται σε οποιαδήποτε εποπτεία ή ιεραρχικό έλεγχο, π.χ. από τον Υπουργό Οικονομικών. Έχει πλήρη λειτουργική, οργανική και προσωπική ανεξαρτησία, άρα δεν υπόκειται σε έλεγχο σκοπιμότητας από οποιαδήποτε κρατική αρχή. Βεβαίως, ακριβώς γι’  αυτό, ούτε ο Υπουργός μπορεί να λογοδοτήσει για πράξεις ή παραλείψεις της. Οι επιπτώσεις είναι ανυπολόγιστες, καθώς η «Αρχή» έχει το αποκλειστικό προνόμιο ερμηνείας της φορολογικής νομοθεσίας, από την έκδοση ΠΟΛ μέχρι την ερμηνεία για υποθέσεις φυσικών προσώπων και επιχειρήσεων που διαχειρίζεται κάθε εφοριακός ή τελωνειακός υπάλληλος.  Αλλά και της στοχοθεσίας είσπραξης, συμπεριλαμβανομένων και όλων των μέτρων εξαναγκαστικής είσπραξης από πολίτες - κι επιχειρήσεις - σε κατάσταση κατάρρευσης.

Ο Υπουργός Οικονομικών μπορεί να υποβάλλει προτάσεις «στρατηγικού χαρακτήρα» για την εναρμόνιση ερμηνείας και στοχοθεσίας με την κυβερνητική πολιτική και να δέχεται εισηγήσεις από τον Διοικητή για νέες νομοθετικές ρυθμίσεις, ενώ ο Διοικητής έχει γνώμη σε ρυθμίσεις του Υπουργού - αυτά σε μια όλη - όλη συνάντηση το μήνα που μπορούν να έχουν.  Από κει και πέρα, υψώνεται τοίχοςμεταξύ των στελεχών της «Αρχής» και οποιωνδήποτε κρατικών παραγόντων. 

Αντιθέτως, τα «κλιμάκια τεχνικής βοήθειας» ΔΝΤ και ΕΕ, μόνιμα εγκατεστημένα όλα αυτά τα χρόνια σε διαφόρους ορόφους στην Καραγεώργη Σερβίας, δεν έχουν λόγο μετεγκατάστασης. Όπως ήδη σημειώσαμε, απαγορεύεται μόνο η πρόσβαση του ελληνικού κράτους στη Διοίκηση Εσόδων, όχι των «θεσμών».

Όπως κι οι υπόλοιπες ΑΑ, η ΑΑΔΕ υπόκειται αποκλειστικά σε έλεγχο νομιμότητας (δικαστικό έλεγχο ενώπιον του ΣτΕ) και σε κοινοβουλευτικό έλεγχο: Ακρόαση του Διοικητή και των μελών του Συμβουλίουχωρίς συνέπειες ενώπιον της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας και συζήτηση ετήσιας έκθεσης στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων. Αν νομίζουμε ότι έτσι ελέγχονται τα Δημόσια Έσοδα…

Όσο για τους εργαζόμενους, εξαρτώνται για τα πάντα, από πρόσληψη κι απόλυση μέχρι αξιολόγηση, βαθμολογική εξέλιξη, αμοιβές και bonus, από τον Διοικητή – πέραν κι έξω του Δημοσιοϋπαλληλικού Κώδικα: ένα ιδιόρρυθμο σύστημα «μεταμοντέρνας φεουδαρχίας».  
 
Ανεξάρτητες αρχές και τρόικα: Η απαγωγή των δημοσίων εσόδων

Αποτελεί καίριο ερώτημα αν οι μη συνταγματικά κατοχυρωμένες αρχές μπορούν να απολαμβάνουν ανεξαρτησία µέχρι του σηµείου απαγόρευσης κατασταλτικού ελέγχου σκοπιμότητας από οποιοδήποτε όργανο της εκτελεστικής εξουσίας - ούτε κατόπιν ένστασης εµπλεκόµενων πολιτών.

Κατά τη διαφαινόμενη βούληση του συνταγματικού νομοθέτη, οι Ανεξάρτητες Αρχές αναλαµβάνουν την ειδική διεκπεραίωση στοχευμένων νευραλγικών τομέων πολιτικής, όχι υποκαθιστώντας, αλλά συμπληρώνοντας  την κλασική διοίκηση. Η «ΓΓΔΕ που μετατρέπεται σε ΑΑΔΕ» ολοφάνερα δεν πληρεί αυτή τη συνθήκη:Πρόκειται για ολοσχερή έξοδο των δημοσίων εσόδων από την κλασική διοίκηση. Ακόμα χειρότερα, εδώ δεν πρόκειται για ένα ακόμα δημόσιο τομέα  νευραλγικού χαρακτήρα: Οι φόροι και γενικά τα δημόσια έσοδα είναι ο «πυρήνας» της εξουσίας του κράτους.

Το Ελληνικό Σύνταγμα στηρίζεται στην αρχή της λαϊκής κυριαρχίας: Από το λαό πηγάζουν οι τρεις εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική. Ούτε η μορφή έμμεσης νομιμοποίησης των πέντε συνταγματικά κατοχυρωμένων ΑΑ ισχύει για την ΑΑΔΕ. Όπως και οι άλλες μη συνταγματικά κατοχυρωμένες  ΑΑ, παραμένει σε ένα γκρίζο χώρο μεταξύ εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας εξυπηρετώντας την κρατούσα  νεοφιλελεύθερη επιλογή για μεταβίβαση της πολιτικής και κρατικής εξουσίας σε μη πολιτικά ελεγχόμενα παράκεντρα. 

Πόσο μάλλον, όταν στο πολυνομοσχέδιο ορίζεται ότι αρμοδιότητες που περιέρχονται στην Αρχή, ανάμεσα τους και νέες, όπως το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και το ΕΣΠΑ (!), δεν μπορούν να επιστρέψουν ποτέ στον Υπουργό Οικονομικών ή άλλα κυβερνητικά όργανα με μεταγενέστερη κανονιστική διάταξη: Παραβιάζοντας τη βασική αρχή του διοικητικού δικαίου πως ό,τι έχει θεσπιστεί με κοινό νόμο, ανατρέπεται επίσης με κοινό νόμο.

Ταυτόχρονα η μεταφορά στη νέα αρχή του συνόλου των επιτελικών διοικητικών μονάδων του Υπουργείου Οικονομικών που διαθέτουν σωρευμένη νομοπαρασκευαστική εμπειρία, αποστερούν από τον εκάστοτε Υπουργό την φυσική δεξαμενή «νομοτεχνικής τεχνογνωσίας» για την παραγωγή νομοθετικού έργου και αποψιλώνουν σημαντικά από έμπειρο κι αξιόλογο ανθρώπινο δυναμικό το οποιοδήποτε διοικητικό μόρφωμα προκύψει στη θέση του σημερινού Υπουργείου Οικονομικών.

Γιατί, μετά την απαγωγή των δημοσίων εσόδων, τι νόημα έχει η συνέχιση του ως έχει;Από το 2017 ο διορισμένος Διοικητής θα είναι εκτός ελέγχου «υπερυπουργός», σημαντικότερος από τον Υπουργό Οικονομικών μιας εκλεγμένης κυβέρνησης.

Η ουσία της «μεταρρύθμισης» έγκειται σε μια, νεοφιλελεύθερης «έμπνευσης», αναδιανομή της πολιτικής εξουσίας προς εξωθεσμικά, μη νομιμοποιημένα όργανα. Όπως είναι φανερό, σε μια Ελλάδα-αποικία χρέους σε καθεστώς μνημόνιου, μια μελλοντική κυβέρνηση αποφασισμένη να πετύχει απεμπλοκή από τα μνημόνια θα χρειαστεί ν’  αγωνιστεί για να επανακτήσει ακόμα και τον τυπικό έλεγχο των δημοσίων εσόδων και της διοίκησης τους. 

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/h-apagogi-ton-dimosion-esodon

Η θετική πορεία στις διαπραγματεύσεις τις τελευταίες εβδομάδες, προμηνύει ένα δίχως «δράματα» κλείσιμο της αξιολόγησης. Χρειάζεται ακόμα δουλειά τόσο για να σιγήσουν οριστικά ορισμένες «αντιπαραγωγικές» φωνές, όσο και για να αποφευχθούν δυσάρεστες εκπλήξεις της τελευταίας στιγμής.

Από τα έως τώρα δεδομένα, φαίνεται πως (πλέον) υπάρχει κοινός τόπος με την επιθυμία της Κυβέρνησης να χτίσει ένα πιο δίκαιο και αναλογικό φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα και παράλληλα να κατανείμει τα βάρη - που υποχρεούται να σηκώσει βάσει της συμφωνίας του καλοκαιριού – κατά κύριο λόγο σε αυτούς που επιβαρύνθηκαν δυσανάλογα λιγότερο τα προηγούμενα χρόνια.

Παράλληλα, με την ολοκλήρωση αυτής της διαδικασίας, θα πέσουν στο κενό οι οργανωμένες προσπάθειες της ΝΔ και μερίδας των ΜΜΕ να προκαλέσουν πολιτική και οικονομική αστάθεια, παρά το εξαιρετικά οδυνηρό κόστος που θα σηματοδοτούσε μια τέτοια εξέλιξη για τους Έλληνες πολίτες. Δυστυχώς η Αντιπολίτευση δεν έχει πρόθεση να συμβάλει στην κοινή προσπάθεια ανόρθωσης της κοινωνίας και επενδύει στην καταστροφή για να επανέλθει στην εξουσία. Όλα δείχνουν ότι θα αποτύχει.

Και μετά το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης, τι;

Τα στοιχήματα για την Κυβέρνηση δεν τελειώνουν εδώ. Για την ακρίβεια ένας νέος κύκλος, ίσως πιο σημαντικός και σίγουρα πιο παραγωγικός, ανοίγει. Με την υιοθέτηση της ελληνικής πρότασης (κι όχι εκείνης του ΔΝΤ) ως προς τον μηχανισμό δημοσιονομικής προσαρμογής (που πιθανότατα θα παραμείνει ανενεργός) και, κυρίως, με την έναρξη της συζήτησης για τη διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους, διαφαίνεται ένας καθαρός πολιτικός ορίζοντας 2-3 χρόνων, με χαρακτηριστικά κανονικότητας.

Φυσικά, χρόνος δεν υπάρχει για την Αριστερά κι αυτό γιατί η Κοινωνία είναι βαθιά τραυματισμένη από τα 6 χρόνια συνεχούς λιτότητας. Το επόμενο διάστημα είναι σημαντικό να γίνει ότι είναι ανθρωπίνως δυνατό προκειμένου να βελτιωθεί αισθητά το οικονομικό περιβάλλον, να ληφθούν περαιτέρω μέτρα ανακούφισης των πολιτών, να βελτιωθεί η καθημερινότητα του πολίτη, να ενδυναμωθεί το κοινωνικό κράτος, να υπάρξουν αποτελέσματα στον πόλεμο με τη διαπλοκή, να προχωρήσουν οι θεσμικού χαρακτήρα παρεμβάσεις στην κατεύθυνση του προοδευτικού εκσυγχρονισμού της χώρας.

Ταυτόχρονα οφείλουμε να θέσουμε γερά θεμέλια για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με πυξίδα το δημόσιο συμφέρον, την ανάπτυξη του πρωτογενούς τομέα, τον εκσυγχρονισμό της βιομηχανίας και παραγωγής προϊόντων υψηλής προστιθέμενης αξίας, τη βιώσιμη τουριστική πρόοδο, την αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών πηγών και του ανθρώπινου δυναμικού που στόχο θα έχει τη διαρκή κοινωνική ανταποδοτικότητα.

Και φυσικά να συνεχιστεί η προσπάθεια σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο για ενίσχυση των συμμαχιών της χώρας και της Κυβέρνησης, καθώς και για την ανατροπή των κυρίαρχων πολιτικών λιτότητας.

Οι προϋποθέσεις υπάρχουν για τα παραπάνω: η ελληνική οικονομία απέδειξε πως διαθέτει την ικανότητα να σταθεί ξανά στα πόδια της, η λύση για το χρέος μπορεί να βγάλει οριστικά τη θηλιά από τον λαιμό της πατρίδας μας και οι πολίτες αντιλαμβάνονται πως υπάρχει μια Κυβέρνηση, που παρά τα λάθη και τις αδυναμίες, παλεύει καθημερινά με τα κακώς κείμενα, τη διαπλοκή, τις παθογένειες του παρελθόντος και τις αναταράξεις της κατακερματισμένης παγκόσμιας τάξης, για να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας και βεβαίως της χώρας.

Χρειάζεται αποφασιστικότητα, επιτάχυνση της δουλειάς, καθώς και κινήσεις προκειμένου να αντιμετωπιστούν οι ενδοκυβερνητικές αδυναμίες και αντιφάσεις. Η Ελλάδα μπορεί να μπει σε μια νέα εποχή «ανάπτυξης και αισιοδοξίας» πολύ σύντομα. Μοναδικός εχθρός σε αυτήν την κοινή απόπειρα, ο κακός μας εαυτός. Και αυτό αφορά όλους: Πολίτες, Κυβέρνηση και… Αντιπολίτευση.

* Βάλια Βαγιωνάκη 

Το πολιτικό μέλλον του Βόλφγκανγκ Σόιμπλεσκιαγραφεί σε σημερινό της δημοσίευμα η γερμανική Frankfurter Allgmeine Zeitung. Και το μεγάλο ερώτημα είναι; Θα μείνει ή θα φύγει;Κοινώς θα θέσει ξανά υποψηφιότητα στις γερμανικές εκλογές του 2017; 

Όπως σημειώνει η γερμανική εφημερίδα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι 73 ετών. Σημειώνει πάντως ότι κανείς δεν διακρίνει καταπόνηση παρά τα καθήκοντά του και τα πολλά ταξίδια του.

Σε δεκαέξι μήνες θα γίνουν εκλογές. Κατά τον σχηματισμό της επόμενης κυβέρνησης ο Σόιμπλε θα είναι 75 ετών. Πολιτικοί φίλοι και αντίπαλοι αναρωτιούνται συνεχώς αν θα συνεχίσει ή θα σταματήσει, τονίζει η εφημερίδα. 

Στο Βερολίνο δεν μπορούν να υποθέσουν ούτε αν θα μπορέσει να αντέξει ακόμα μια βουλευτική περίοδο, αλλά ούτε και να φανταστούν ότι θα σταματήσει αφού η πολιτική είναι η ζωή του, προσθέτει η FAZ. 

«Μπορεί ο Σόιμπλε όμως στα 75 του να αντεπεξέλθει στις υποχρεώσεις του υπουργείου Οικονομικών και μάλιστα καθηλωμένος στο αναπηρικό καροτσάκι;» αναρωτιέται στη συνέχεια η εφημερίδα, προσθέτοντας ότι αυτό είναι ένα ερώτημα που θέτει η κοινή γνώμη στη Γερμανία. 

Σύμφωνα με το δημοσίευμα πάντως ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θα πάρει θέση δημόσια για το θέμα αυτό όσο γίνεται αργότερα. Αν το κάνει στις επόμενες μέρες θα προκαλέσει μια μακρά συζήτηση κατά τις καλοκαιρινές διακοπές κάτι που προφανώς θέλει να αποφύγει. 

Αν γνωστοποιούσε την απόφασή του να αποχωρήσει θα γινόταν αυτό που αποκαλούν οι Αμερικανοί «lame duck» (καμένο χαρτί) και φυσικά ο Γερμανός υπ. Οικονομικών δεν θέλει κάτι τέτοιο, ειδικά στην παρούσα περίοδο που τόσα πολλά κομβικά ζητήματα κρίνονται στην ΕΕ κι εκείνος θέλει να επιβάλει την ατζέντα του. 

Αν αντίθετα περιμένει μπορεί να ελπίζει ότι θα τον βοηθήσει ο πρόεδρος Γιόακιμ Γκάουκ, ο οποίος είναι κατά τι μεγαλύτερος, 76 ετών. Αν αποφασίσει να είναι ξανά υποψήφιος, όπως τον πιέζουν όλα τα κόμματα, τότε ο Σόιμπλε θα μπορεί να παραπέμψει στο παράδειγμά του. 

http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/menei-i-feygei-o-bolfgkangk-soimple-kai-g...

Του Πέτρου Δίπλα. Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η μεταρρύθμιση της κοινωνικής ασφάλισηςείχε καταντήσει άλυτο πρόβλημα μόνο τις τελευταίες δύο δεκαετίες. Λάθος.

Εδώ και κοντά 100 χρόνια – ναι ξέρω, ακούγεται απίστευτο αλλά είναι αληθινό- γίνονταν προσπάθειες για εκλογίκευση του ασφαλιστικού συστήματος, αλλά όλες, μηδεμιάς εξαιρουμένης, κατέληγαν στο εντελώς αντίθετο αποτέλεσμα.

Και το αίτιο που πάντα δυναμίτιζε οποιαδήποτε ορθολογική αντιμετώπιση ήταν τα  συμφέροντα των συντεχνιών, κυρίως των δυνατών, των ευγενών συντεχνιών σε  συνδυασμό με τον λαϊκισμό, τον οπορτουνισμό και την αβελτηρία των πολιτικών.

Μάλιστα το αστείο, ή μάλλον το τραγικό, ήταν ότι πάντα μετά από κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού και ομαδοποίησης των ασφαλιστικών ταμείων,δημιουργούντο ακόμα περισσότερα ασφαλιστικά ταμεία καθώς οι πολιτικοί για να καλμάρουν τις αντιδράσεις έκαναν όλα τα χατήρια σε παλιές και νέες συντεχνίες, κάνοντας το ασφαλιστικό σύστημα ολοένα και πιο πολύπλοκο. Όποιος είχε πολιτική δύναμη πίεζε τους πολιτικούς να βοηθήσουν τη συντεχνία του για να απολαμβάνει περισσότερα απότι θα έπρεπε κλέβοντάς τα ουσιαστικά από τους υπόλοιπους.

Πρίν 85 χρόνια, επί κυβερνήσεων Ελευθερίου Βενιζέλου απέβησαν άκαρπες όλες οι προσπάθειες για ένα κύριο ενιαίο φορέα κοινωνικής ασφάλισης. Αντί αυτού, δημιουργήθηκαν πολλά νέα κύρια και επικουρικά ταμεία τα οποία επιβάρυναν ολοένα και περισσότερο το σύστημα κοινωνικής ασφάλισης,συσσωρεύοντας το πρόβλημα για τις  μελλοντικές γενιές. Απο τότε.

Ήδη από το 1914 είχε αρχίσει να επιταχύνεται η δημιουργία ανεξάρτητων ασφαλιστικών ταμείων όπως το Ταμείο των Ηθοποιών(1917), το Ταμείο Εργαζομένων της ΔΕΗ(1917),το Ταμείο Σύνταξης της Λαϊκής Τράπεζας(1921), το Ταμείο Σύνταξης της Εταιρίας Φωταερίου(1922)……

Μεταξύ 1923 και 1932 έχουμε τη δημιουργία δεκάδων ταμείων όπως (ενδεικτικά):

Ταμείο Ασφάλισης Καπνεργατών, Ταμείο Ασφάλισης Αρτεργατών, Ταμείο Ασφάλισης Μυλεργατών, Ταμείο Ασφάλισης Τυπογράφων, Ταμείο Ασφάλισης Λιμενεργατών, Ταμείο Ασφάλισης Κεραμοποιών, Ταμείο Ασφάλισης Υγειονομικών (γιατρών, οδοντιάτρων, φαρμακοποιών), Ταμείο Νομικών, Ταμείο Ασφάλισης Εφημεριδοπωλών, Ταμείο Ασφάλισης Κληρικών, Ταμείο Ασφάλισης Εκτελωνιστών, Ταμείο Ασφάλισης Αυτοκινητιστών..κλπ….

Το 1932 ο Ελευθέριος Βενιζέλος σε μια τελευταία προσπάθεια επέκτασης και ενοποίησης της κοινωνικής ασφάλισης ιδρύει το ΙΚΑ με το νόμο 5733 που προέβλεπε την ίδρυση ενός ασφαλιστικού ταμείου υποχρεωτικής ασφάλισης για όλους τους μισθωτούς του ιδιωτικού τομέα. Αμέσως υπήρξαν αντιδράσεις από όλα τα σωματεία του ιδιωτικού τομέα, από τους ιατρικούς συλλόγους, την ένωση τραπεζών…κλπ., με αποτέλεσμα να μην εφαρμοστεί παρά τη ψήφισή του.

Μήνες μετά, ο νέος πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης υποκύπτοντας στις αντιδράσεις, κάνει καινούργιο νόμο με τον οποίο διατηρούνται όλα τα κλαδικά ταμεία που απέδιδαν παροχές υψηλότερες από αυτές του ΙΚΑ. Και αυτή όμως τη φορά το ΙΚΑ, με πρώτο διοικητή τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, δεν κατέστη δυνατόν να λειτουργήσει στη πράξη και μόνο το 1937 επίδικτάτορα Μεταξά άρχισε η λειτουργία του (αρχικά μόνο στην Αθήνα), χωρίς όμως να μπορέσει να απορροφήσει «ευγενή» ταμεία που παρέμειναν αλώβητα.

Και η ίδρυση νέων ασφαλιστικών ταμείων συνεχίζεται ακάθεκτη.  Ταμείο ασφάλισης Μηχανικών και Εργοληπτών (ΤΣΜΕΔΕ-1934), Ταμείο Ασφάλισης Επαγγελματιών και Βιοτεχνών (ΤΕΒΕ-1934), Ταμείο Ασφάλισης Εργατών Τύπου (1935), Ταμείο Ασφάλισης Χρηματιστών (1935), Ταμείο Επικουρικής Ασφάλισης Εργατών Μετάλλου (1935), Ταμείο Ασφάλισης Αρτοποιών (1936), Ταμείο Ασφάλισης Υπαλλήλων Εμπορικών Καταστημάτων (1939), Ταμείο Ασφάλισης Εμπόρων (1940)…κλπ, κλπ.

Έτσι το 1940 ο αριθμός των κλαδικών ασφαλιστικών ταμείων κύριων και επικουρικών έφθασε τα 150 (!), και η αύξηση του αριθμού συνεχίστηκε και μέσα στη γερμανική κατοχή. Με ταμεία όπως για παράδειγμα: Επικουρικό Ταμείο Αλευροτεχνιτών, Επικουρικό Ταμείο Υπαλλήλων Δέρματος, Επικουρικό Ταμείο Φαρμακοϋπαλλήλων…κλπ.

Μετά τον πόλεμο η κατάσταση στο Ασφαλιστικό χειροτέρευε, με τονπολλαπλασιασμό των ταμείων, έως ότου επί Κωνσταντίνου Καραμανλή έγινε μια σημαντική προσπάθεια εκσυγχρονισμού των ασφαλιστικών ταμείων με παρότρυνση και συντονισμό από τον σύμβουλό του για την κοινωνική ασφάλιση, Λουκά Πάτρα, ο οποίος διετέλεσε και πρώτος γενικός διευθυντής του νεοσυσταθέντος οργανισμού για την προστασία των αγροτών, του ΟΓΑ.

Ο Πάτρας, βαθύς γνώστης της κοινωνικής ασφάλισης πολλών ευρωπαϊκών χωρών, βλέποντας τον κυκεώνα των ασφαλιστικών ταμείων, την παραπαίουσα χρηματοδότησή τους και κυρίως τις ζοφερές μελλοντικές προβολές τους, πίεσε όσο μπορούσε για την συγχώνευση και ομαδοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων τα οποία ήδη είχαν φθάσει τον αριθμό 200 και προχωρούσαν ! Δυστυχώς όμως και πάλι οι συντεχνίες φάνηκαν ισχυρότερες.

Και έτσι το 1964 ο Γεώργιος Παπανδρέου δημιουργεί τα δύο τελευταία ταμεία, το Ταμείο Ασφάλισης Προσωπικού ΕΤΒΑ και τον Λογαριασμό Ασφάλισης Προσωπικού ΔΕΗ, με αποτέλεσμα το σύνολο των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης στην Ελλάδα να φθάσει στο ζενίθ του στα 312 ταμεία !!! Ετσι για την ιστορία, σχετικά με τον ΟΓΑ, ο Καραμανλής είχε επιβάλλει στους αγρότες την πληρωμή εισφορών (για να είναι βιώσιμο το συνταξιοδοτικό τους) τις οποίες όμως κατήργησε το 1964 ο Παπανδρέου και τις επανέφερε το 1997 ο Σημίτης, την ίδια χρονιά που η επιτροπή Σπράουπρότεινε και τα μέτρα για να αποφευχθεί η μελλοντική (η πρόσφατη δηλαδή)κατάρρευση του ασφαλιστικού συστήματος.

Όταν λοιπόν το 1968 ο δικτάτορας Παπαδόπουλος είπε στον Πάτρα ότι συμφωνεί με τις  απόψεις του και ότι θα υλοποιήσει την ασφαλιστική μεταρρύθμιση, ο Πάτρας σκέφθηκε λογικά ότι «μόνο ένας δικτάτωρ δεν θα υποχωρήσει στις πιέσεις και άρα είναι η μόνη περίπτωση να γίνει η ενοποίηση των εκατοντάδων ταμείων»

Ο Παπαδόπουλος λοιπόν έκανε τον Πάτρα υπουργό κοινωνικών υπηρεσιών, έκανε αποδεκτά όλα τα μέτρα ενοποίησης των 312 ταμείων σε μόνον 8, όπως ακριβώς πρότεινε ο Πάτρας, και έκανε πλήρως αποδεκτό και όλο το κείμενο του σχετικού νομοσχεδίου που διαμόρφωσε ο Πάτρας. Μάλιστα ο ίδιος ο δικτάτωρ είχε δημόσια δηλώσει ότι «θα γίνει σεισμός με τις αλλαγές στην κοινωνική ασφάλιση»

Φανταστείτε την έκπληξη του Πάτρα και την απογοήτευσή του όταν πέρναγαν οι ημέρες χωρίς να υπογράφεται ο νόμος. Πήγε στον Παπαδόπουλο ο οποίος του είπε να μην ανησυχεί και ότι η μεταρρύθμιση θα προχωρήσει.

Χρειάστηκαν 2 ακόμα εβδομάδες για να καταλάβει ο Πάτρας ότι τόσο οι στρατιωτικοί όσο και οι συγγενείς τους που εργάζονταν στον ευρύτερο δημόσιο τομέα με τα ευγενή ταμεία (Μετοχικά Ταμεία, τράπεζες, ΔΕΗ, ΟΤΕ, …..) είχαν αντιδράσει και δεν θέλανε με την ενοποίηση να χάσουν τα κεκτημένα προνόμια.

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο πρώην Πρόεδρος της ΔημοκρατίαςΚωνσταντίνος Τσάτσος στα απομνημονεύματά του, «Τίποτα από αυτά που μπορεί να κάνει εύκολα μια δικτατορία και πολύ δύσκολα μια δημοκρατία, μέτρα αντιδημοτικά αλλά ευεργετικά, τίποτα από αυτά δεν έκανε. Που να τολμήσει να ενοποιήσει τα ασφαλιστικά ταμεία…»

Και οι δικτατορίες υποκλίθηκαν στις συντεχνίες.

http://www.ert.gr/asfalistiko-eki-pou-akoma-ke-i-diktatories-ypoklithika...

Οι συνεχιζόμενες άσχημες δημοσκοπήσεις για την κυβέρνηση και τον Συριζα πιθανόν να δυσκολέψουν αρκετά τις διαπραγματεύσεις για την τελική αξιολόγηση του φθινοπώρου. Επειδή η πτωτική τάση του Συριζα θα συνεχιστεί για τους επόμενους μήνες και θα αυξηθεί ενδεχομένως, εφόσον δεν αναμένεται βελτίωση της οικονομικής κατάστασης αλλά επιδείνωση,  το πολιτικό περιβάλλον μέσα στο οποίο θα γίνονται οι συζητήσεις με τους δανειστές το φθινόπωρο θα είναι πολύ βαρύ.

Αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση δεν έχει λαϊκό έρεισμα και παραμένει στη θέση της κυρίως εξαιτίας της στάσης της Γερμανίας, της Γαλλίας και των ΗΠΑ. Προϋπόθεση όμως αυτής της στάσης είναι η δυνατότητα της κυβέρνησης της αριστεράς να ελέγχει τα κοινωνικά μέτωπα και να διατηρεί την πολιτική ηγεμονία έναντι της ΝΔ. Εάν διαφανεί ότι πλέον το δημοσκοπικό προβάδισμα διευρύνεται και γίνεται μόνιμο, τότε θα αρχίσουν αμέσως οι συζητήσεις στο εξωτερικό για την εναλλακτική λύση.

Αλλαγή του εκλογικού νόμου;

Κάτι τέτοιο προσπαθεί να προλάβει η κυβέρνηση, ανασύροντας ζήτημα εκλογικού νόμου. Ωστόσο, όπως δείχνει η πείρα, κανένας εκλογικός νόμος δεν είναι σε θέση να αλλάξει τους πολιτικούς συσχετισμούς, ούτε να κάνει το δεύτερο κόμμα πρώτο. Εάν υιοθετηθεί η απλή αναλογική, αυτό θα είναι καταστροφικό για τον Συριζα, καθώς θα δημιουργήσει ισχυρό κίνητρο υπερψήφισης κομμάτων συγγενικών με αυτόν, που τώρα χαροπαλεύουν. Επιπλέον, εάν μειωθεί το όριο εισόδου στη Βουλή στο 2%, αυτό θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο αυτήν την τάση.

Εάν η κυβέρνηση επιλέξει την αφαίρεση του μπόνους, για να εμποδίσει τον σχηματισμό κυβέρνησης της ΝΔ, αυτό θα οδηγήσει απλώς σε συμμαχική κυβέρνηση της ΝΔ, η οποία επιπλέον θα δει και τα ποσοστά της να ανεβαίνουν, εφόσον το εκλογικό σώμα θα αντιληφθεί εύκολα τη σκοπιμότητα.

Εάν, τέλος, υιοθετηθεί ένα μικτό σύστημα λίστας και σταυρού, με σκοπό να εκλέγονται βουλευτές σε μικρές περιφέρειες, με τρόπο που να προκαλείται συσπείρωση των ευρύτερων παρατάξεων, ίσως και σε δύο γύρους, αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πραγματική σφαγή του Συριζα, διότι το κλίμα στην κοινωνία αυτή τη στιγμή είναι τόσο αρνητικό, που είναι πιθανόν οι πολίτες να επιλέγουν τον οποιονδήποτε, αρκεί να μην είναι Συριζα. Υπάρχει το τρανταχτό παράδειγμα του Βόλου, όπου οι εκλογείς, προκειμένου να μην εκλεγεί υποψήφιος από την κεντροαριστερά, επέλεξαν τον Αχιλλέα Μπέο!

Εν κατακλείδι, η κυβέρνηση δεν πρόκειται να σωθεί, αλλάζοντας τον εκλογικό νόμο. Το μόνο που της μένει να κάνει είναι να δράσει ταχύτατα, βελτιώνοντας την καθημερινότητα των πολιτών- εγχείρημα σχεδόν αδύνατον- και μετά, γύρω στο φθινόπωρο, πριν οι εξελίξεις γίνουν ανεξέλεγκτες, να πάει σε εκλογές, με αφορμή την αξιολόγηση.

Εάν πιστεύει ότι η τετραετία μπορεί να εξαντληθεί, ότι το πρόγραμμα θα βγει και ότι η Ελλάδα θα μπει στην ανάπτυξη και θα βγει στις αγορές το 2017, επειδή υπάρχει ελατήριο εκτίναξης και όλα τότε θα ξεχαστούν, τότε δυστυχώς αυταπατάται.

Οι έλληνες ψηφίζουν κατά κύριο λόγο αρνητικά και τιμωριτικά. Ακόμη και αυτό να συμβεί- ως θαύμα εξ ουρανού- ακόμη δηλαδή και αν υπάρξει και η παραμικρή βελτίωση- που δεν πρόκειται- ακόμη και τότε οι εκλογείς θα ευχαριστήσουν τον Αλέξη Τσίπρα για το έργο του και θα καλέσουν τον επόμενο να συνεχίσει τη δουλειά.
Μια δουλειά, εξάλλου, στην οποία όλοι έχουν συμμετοχή και της οποίας όλοι πλέον είναι συνιδιοκτήτες. Το μνημόνιο πλέον ανήκει στους Έλληνες.

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/dimoskopiseis-tromoy

Του Πέτρου Δίπλα. Εμείς οι Έλληνες πάντα καυχιόμαστε ότι αγαπάμε τα παιδιά μας πολύ περισσότερο από ότι οι άλλοι λαοί.

Επί χρόνια κατηγορούσαμε τους άλλους Ευρωπαίους και τους Αμερικανούςότι σκέπτονται περισσότερο τους εαυτούς τους παρά τα παιδιά τους.

«Δεν ντρέπονται αυτοί οι άστοργοι γονείς που ενώ έχουν λεφτά βάζουν τα παιδιά τους να δουλεύουν από τα 16 τους».

«Δεν ντρέπονται αυτοί οι άπονοι γονείς που και δεν φτιάχνουν σπίτια στα παιδιά τους και κοιτάζουν να τα διώξουν όσο γίνεται νωρίτερα».

Και αμέσως μετά λέγαμε με κομπορρημοσύνη:

«Ενώ εμείς οι Έλληνες ζούμε μόνο για τα παιδιά μας».

«Εμείς τα σπίτια που χτίζουμε δεν τα χτίζουμε για μας. Τα χτίζουμε για τα παιδιά μας».

«Εμείς ότι λεφτά βγάζουμε είναι των παιδιών μας».

Αιδώς Αργείοι !

Τα τελευταία 40 χρόνια δεν κάναμε τίποτε άλλο παρά να τρώμε όχι μόνο το φαΐ το δικό μας αλλά και το φαΐ των παιδιών μας και το φαΐ των εγγονών μας και πιθανόν και το φαΐ των δισεγγονών μας !

Τα σχεδόν 320 δισ. ευρώ που χρωστάμε (ευτυχώς οι επιδοτήσεις ήταν δωρεάν) τα φάγαμε εμείς τις τελευταίες δεκαετίες και το λογαριασμό τον στέλνουμε να πληρωθεί από τα παιδιά και τα εγγόνια μας για τα επόμενα 50 χρόνια !

Πιο στοργικοί γονείς δεν γίνεται !

Δανειστήκαμε (επειδή να παράγεις και μετά να πουλάς είναι κουραστικό) για να αμειφθούμε διπλάσια και τριπλάσια από ότι έπρεπε, με εγγυητές τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Δανειστήκαμε για να απολαύσουμε διπλάσιες και τριπλάσιες συντάξεις και εφάπαξ από ότι έπρεπε (απότι σήκωνε η οικονομία μας δηλαδή), με εγγυητές τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Δανειστήκαμε για να στήσουμε μη ανταγωνιστικές βιοτεχνίες και βιομηχανίες προκειμένου να βγάλουν μίζες πολιτικοί και επιχειρηματίες, με εγγυητές τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Δανειστήκαμε υπερβολικά ποσά για να κάνουμε έργα ελάχιστου κόστους, με εγγυητές τα παιδιά και τα εγγόνια μας.

Φάγαμε, ήπιαμε καλά και τώρα που δεν μπορούμε να πληρώσουμε καλούμε τα παιδιά και τα εγγόνια μας να αναλάβουν το χρέος και να πληρώνουν σε όλη τους τη ζωή !

Το μόνο ευτύχημα είναι ότι τα παιδιά μας δεν έχουν γονείς αυτούς τους άπονους και άστοργους Ευρωπαίους και Αμερικανούς !

http://www.ert.gr/storgiki-gonis-pou-efagan-ta-lefta-ke-ton-pedion-tous-...

Η νέα κυβέρνηση της Βραζιλίας είναι αντάξια του συνταγματικού πραξικοπήματος που την έφερε στην εξουσία: τα μέλη της είναι όλοι λευκοί και αρσενικοί, για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας μετά το 1979. Την πρώτη γυναίκα πρόεδρο αντικατέστησε ένας πολιτικός της κεντροδεξιάς βυθισμένος στη διαφθορά, που υπήρξε μυστικός πληροφοριοδότης των ΗΠΑ και τον οποίο, σύμφωνα με τις τελευταίες δημοσκοπήσεις, μόνο το 2% των ερωτηθέντων θα ψήφιζε για πρόεδρο: μόνο με πραξικόπημα, ένας τόσο αντιδημοφιλής πολιτικός θα μπορούσε να καταλάβει την εξουσία. Του Στέλιου Κούλογλου

Όμως τα ενδιαφέροντα ευρήματα από την ακτινογραφία της νέας κυβέρνησης δεν σταματούν εδώ:ο νέος υπουργός Γεωργίας είναι μεγαλοκτηματίας, που ευθύνεται όχι μόνο για τη καταστροφή δασών αλλά και για την χρησιμοποίηση σκλάβων στις εκτάσεις του. Η σκλαβιά ενδημεί στην ενδοχώρα της αχανούς χώρας καιμια από τις ομάδες συμφερόντων που κίνησαν τις διαδικασίες ανατροπής της προέδρου Ρούσεφ ήταν εκατοντάδες επιχειρήσεις και ιδιώτες, τους οποίους η κυβέρνηση είχε καταχωρήσει σε μία «μαύρη λίστα» επειδή χρησιμοποιούν σκλάβους.

Το καλύτερο: ο νέος υπουργός Γεωργίας είχε καταθέσει στο Κογκρέσο πρόταση νόμου η οποία περιόριζε τον ορισμό της σκλαβιάς σε εξαιρετικά ακραίες περιπτώσεις, αθωώνοντας τις εταιρείες που χρησιμοποιούν παρόμοιες πρακτικές. Ο Μπέτο Μανσούρ, ένας από τους γερουσιαστές που υποστήριξαν την πρόταση του υπουργού και πρωτοστάτησε στην ανατροπή της προέδρου είχε κατηγορηθεί επισήμως επειδή διατηρούσε στα κτήματα του 46 μοντέρνους σκλάβους.

Τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης, τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη καλλιέργεια του κλίματος για τη καθαίρεση της Ρούσεφ, έκαναν τους τελευταίους μήνες λόγο για τα σκάνδαλα διαφθοράς στα οποία ήταν υποτίθεται μπλεγμένη. Στη πραγματικότητα δεν υπήρξε κανένα: η πρόεδρος καθαιρέθηκε επειδή η κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει σχήματα «δημιουργικής λογιστικής» στον προϋπολογισμό, μεταφέροντας κάποιες δαπάνες. Το ίδιο σύστημα εφαρμοζόταν από προηγούμενες κυβερνήσεις και αν οι κατηγορίες εναντίον της προέδρου επεκτείνονταν σε όλη την διοίκηση της χώρας, οι κυβερνήτες τουλάχιστον 16 πολιτειών θα έπρεπε να είχαν επίσης καθαιρεθεί. Κορυφαίοι Βραζιλιάνοι νομικοί υποστηρίζουν ότι τα παραπτώματα της Ρούσεφ δεν συνιστούν αιτία καθαίρεσης. 

Το εξοργιστικό είναι ακριβώς ότι ΟΛΟΙ οι πρωταγωνιστές της ανατροπής της Ρούσεφ, είναι βουτηγμένοι στη διαφθορά. Ο Ρενάν Καλχέιρος, ο πρόεδρος της Γερουσίας που ψήφισε εναντίον της τελεί υπό ανάκριση για διαφθορά στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της χώρας. Ο επικεφαλής της αντί - Ρούσεφ εκστρατείας ονομάζεται Εντουάρντο Κούνα, υποστηρίζεται από την θρησκευτική δεξιά και ήταν πρόεδρος της κάτω Βουλής μέχρι μια εβδομάδα πριν την καθαίρεση της Ρούσεφ: απομακρύνθηκε από τη θέση του μετά από ομόφωνη απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Βραζιλίας, για παρεμπόδιση της Δικαιοσύνης και εκφοβισμό των συναδέλφων του βουλευτών που εξέταζαν τις κατηγορίες εναντίον του: από διασπάθιση δημοσίου μέχρι ξέπλυμα βρόμικου χρήματος μέσω ενός  αδήλωτου λογαριασμού στην Ελβετία.

Ο ίδιος ο Μισέλ Τέμερ, ο άνθρωπος που την αντικατέστησε στη προεδρία, όπως και αρκετοί από τους βασικούς συνεργάτες του, είναι μπλεγμένος στο μεγάλο σκάνδαλο της κρατικής εταιρείας Petrobas, ενώ μόλις τη προηγούμενη εβδομάδα υποχρεώθηκε να πληρώσει πρόστιμο για παραβίαση των ορίων που αφορούν τα έξοδο της προεκλογικής εκστρατείας και αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο να αποκλειστεί για 8 χρόνια από κάθε πολιτική δραστηριότητα!

Και όμως! Αυτός ο άνθρωπος και αυτή η απίστευτη συμμαχία διεφθαρμένων πρόθυμων κατάφερε να ανατρέψει το Εργατικό Κόμμα, που είχε κερδίσει τέσσερις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις. Πως έγιναν μάγκες τα λαμόγια; Ορισμένα διδάγματα είναι επείγουσα ανάγκη να εξαχθούν: 

• Στη χυδαία προπαγάνδα των ιδιωτικών ΜΜΕ πρέπει να υπάρχει αντίβαρο. Η κυβέρνηση Ρούσεφ όπως και η προηγούμενη του προέδρου Λούλα έκαναν ελάχιστα πράγματα για να ενισχύσουν εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης και τη δημόσια τηλεόραση. Όταν η τελευταία καρκινοβατεί σε αξιοπιστία και απήχηση, η δημοκρατία βρίσκεται σε κίνδυνο.

• Τα ισχυρά οικονομικά συμφέροντα που συνασπίστηκαν για την ανατροπή του Εργατικού Κόμματος και της προέδρου Ρούσεφ είχαν ευνοηθεί από την κυβέρνηση της ίδιας όσο και του Λούλα ντα Σίλβα, του προκατόχου  και ομοϊδεάτη της. Μόνο τη προηγούμενη χρονιά, από κρατικές ενισχύσεις, οι μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες έλαβαν δισεκατομμύρια δολάρια, ποσά πολύ μεγαλύτερα από αυτά που δόθηκαν στα πακέτα κοινωνικής πρόνοιας προς τους φτωχούς, τα οποία ο νέος πρόεδρος άφησε να εννοηθεί ότι θα περικόψει ή και θα καταργήσει. Οικονομικά συμφέροντα και ξένοι επενδυτές, όπως και η αμερικανική διοίκηση, είχαν καταλήξει σε μια προσωρινή ανακωχή  με το Εργατικό Κόμμα. Αλλά όταν θεώρησαν τη στιγμή κατάλληλη, στράφηκαν προς τους παραδοσιακούς τους συμμάχους. Οι αντίπαλοι της Ντίλμα Ρούσεφ την ανέχονταν απλώς και βρήκαν την ευκαιρία να την ανατρέψουν

• Η εκστρατεία εναντίον της προέδρου έγινε με φόντο την οικονομική κρίση που μεγαλώνει στη χώρα και την αδυναμία της κυβέρνησης της να τη διαχειριστεί και να την αντιμετωπίσει. Για να διατηρηθούν στην εξουσία και να επιβάλλουν τις ριζικές αλλαγές που επιθυμούν, τα αριστερά κόμματα πρέπει να μάθουν να διαχειρίζονται τη καθημερινότητα. Να  βελτιώσουν, να αλλάξουν τη καθημερινή ζωή των πολιτών, για να τους έχουν συμμάχους. 

• Μπορεί στην οικονομία τα περιθώρια διαφορετικής πολιτικής να είναι εξαιρετικά περιορισμένα-όπως συμβαίνει σήμερα στην ευρωζώνη - αλλά ανάμεσα στην αριστερά και το συντηρητικό στρατόπεδο, με την όποια εκδοχή του, υπάρχουν μεγάλες ιστορικές και πολιτιστικές διαφορές που επηρεάζουν τη πολιτική τους. Στη Ρούσεφ δεν συγχώρησαν ποτέ ότι αγωνίστηκε εναντίον της στρατιωτικής δικτατορίας, βασανίστηκε αλλά δεν λύγισε και έφτασε μέχρι το ανώτατο αξίωμα της χώρας, χωρίς να είναι «μία από αυτούς».  

• Η δεξιά δεν μπορεί εύκολα να ανεχθεί την αριστερά στην εξουσία και χρησιμοποιεί όλους τους μηχανισμούς, ιδεολογικούς και  που διαθέτει για να την ανατρέψει. Αυτό δείχνει και το μίσος εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ που εκφράζεται όχι μόνο από τον συντηρητικό αλλά και από τον ενδιάμεσο χώρο και τους διανοούμενους του συστήματος, μίσος δυσανάλογο με τις  υπαρκτές αδυναμίες ή αστοχίες της κυβέρνησης. Όσο οι τελευταίες διορθώνονται και όσο η δεξιά χάνει τους ενδιάμεσους συμμάχους της,  παράλληλα με τη βελτίωση της καθημερινότητας των πολιτών, τόσο η θέση της αριστεράς θα δυναμώνει.